marvelo

Moje koła na tanich, wąskich obręczach (obecnie Accent Trackliner, 17C, 450g) obute w takie baloniaste opony bez problemów służą w góralu retro na sztywnym widelcu, a czasem naprawdę jakaś dziura czy korzeń potrafią zaskoczyć.

Moim zdaniem, jeśli ktoś mało waży to spokojnie może zakładać szprychy 2.0-1.5-2.0 (Sapim Laser, DT Revolution), ale mam tu na myśli koła pod hamulce obręczowe. Jak już kiedyś wspominałem, żadna ze szprych 2.0-1.5-2.0 mi jeszcze nie pękła, a mam takie szprychy w kilku kołach składanych samodzielnie i użytkowanych intensywnie w sztywnych rowerach (szosa, fitness, cross, góral). Nie mam własnych doświadczeń z tarczówkami, ale przy mojej wadze (góra 65 kg) chyba bym zaryzykował z takimi samymi. Na komplecie 64 szprych, z nyplami alu, zwłaszcza przy długościach pod duże koła (szosa, cross, 29er) w porównaniu do zwykłych 2.0 i mosiężnych nypli wychodzi coś ponad 200 g. Niby niedużo, ale dopłata do Laserów (srebrnych) i srebrnych nypli wychodzi naprawdę niewielka, a te elementy wytrzymują więcej niż zużywające się opony czy obręcze pod hamulce szosowe czy V-ki. Ja zaplatałem Lasery ponownie w drugie obręcze i żadnego pękania. Tylko nyple daję nowe. Poniżej, zestaw na dwa koła (2x32 Sapim Laser 2.0-1.5-2.0, nyple alu 12 mm) - trochę ponad dwie stówki za taką kupkę drucików z nakrętkami. Ale i tak warto. A tu kombinacja grubej opony i lekkiego koła na Laserach:

Jako podsumowanie sprawy, cały film.

Sigma z obrotowym mocowaniem?

Ta piasta, po bliższej analizie, wygląda mi na SRAM/SACH T3, czyli jest to trzybiegowa piasta sterowana łańcuszkiem, z hamulcem torpedo. O brakujące części możesz pytać w tym sklepie: sachs t3 (e-bmx.pl)

To ja chyba też mam gravela?

Legend Of Taktam - David Hicken VENUS - THE FOG

Biomechanika, powiadasz?

Jeśli się coś krytykuje, to warto się przynajmniej zapoznać z treścią i ją zrozumieć. Autor ostatniego filmu poświęcił kilka minut na rozdział: "Test Parameters and Limitations" i nawet użył określenia "very unscientific test". Na koniec filmu dodał: "Let me know how bad I messed this test up down below in the comments". Więc jak masz jakieś uwagi to on na nie czeka. Właściwie to nie muszę pisać więcej, bo sam się pogrążasz i udowadniasz tylko swoją nieudolność, nieuważność i agresywną postawę wobec innych. Atakujesz chochoła, bo z realnymi argumentami nie potrafisz się zmierzyć. To, że się denerwujesz z rana to jest tylko Twój problem. Zmień sposób patrzenia na świat i innych ludzi, a przestaniesz się denerwować. Nie szukaj w ludziach wrogów, ale możliwości, by się czegoś od nich dowiedzieć, albo konstruktywnie podyskutować. Z obecnym podejściem to sam jesteś tylko wrzodem. Niczego nie budujesz (oprócz chochołów), nic nie wnosisz (oprócz jadu, którym się sam krztusisz i który Cię zatruwa).

Czyżby? Człowiek to nie silnik elektryczny, pedałowanie ma charakter impulsowy i żadne "pedałowanie na okrągło" nie jest zwykle potrzebne, bo to ani efektywne, ani naturalne. Pedały się zasadniczo naciska, a nie nimi obraca, niezależnie od tego, czy mamy zatrzaski czy platformy. Jakiekolwiek "podciąganie" nie służy do produkcji mocy, a jedynie do zmniejszenia mocy negatywnej, czyli nacisku na pedał (w dół!!!) jaki noga wywiera w drugiej fazie cyklu.

No właśnie. Musi być jakieś oznaczenie na korpusie. Przydałoby się też zdjęcie manetki i clickbox'a. Producentów i modeli piast 3-biegowych nie ma wielu. Mówiąc szczerze, oprócz piast Shimano, Sachs/Sram i Sturmey-Archer nic innego do głowy mi nie przychodzi. A do żadnej z tych to nie jest podobne. A tu przypadkiem wpadła w moje ręce taka oto piasta używana, 20 zębów, podobna konstrukcja, tyle że już jest tłoczony napis Lavanit (nie jestem pewien) To zwykłe torpedo Favorit, czyli piasta z jednym biegiem.

Ja uprawiam under-biking całe życie i też gorąco zachęcam.

Aha, czyli Trybo = uzurpator?

Mieszasz tutaj kilka rzeczy. Szprycha ma jakąś swoją wytrzymałość, czyli jaką siłą może zostać naprężona, zanim pęknie. Naprężona, czyli rozciągnięta. I dla markowych szprych jest to naprawdę duża siła. Tym, co naprawdę niszczy szprychy jest raczej zmęczenie materiału, a nie przekroczenie ich statycznej wytrzymałości. Z jednej strony piszesz o jakiejś "nośności koła" (wykonując jakieś modele statyczne), a z drugiej o podcinaniu łebka szprych. Tą nośność rozpatrujesz statycznie, a podcinanie łebka to zjawisko związane z dynamiką, czyli czasem, tarciem łebka szprychy w otworze kołnierza piasty, ruchem i zmiennością sił. I to jest główna przyczyna pękania szprych. Do osiągnięcia trwałości wcale nie jest potrzebna duża wytrzymałość statyczna szprychy. Szprychy cieniowane mają mniejszą wytrzymałość, ale koło na nich zbudowane jest zwykle o wiele trwalsze. Jest jeszcze aspekt interakcji łebka szprychy z otworem w piaście i rozkładu obciążeń. Szprycha 2.3 mm (i to wystarczy tylko na końcu) ciaśniej siedzi w otworze kołnierza i obciążenie rozkłada się na większej powierzchni tego newralgicznego punktu, jakim jest zagięcie szprychy. Czyli już sam ten fakt, po przepleceniu koła ze szprych 2.0 na 2.3, znacznie złagodzi jedną z przyczyn pękania szprych. Trwałe koło to takie, które trzyma kształt w trakcie użytkowania i szprychy nie pękają. Przy mojej wadze maksymalnie 65 kg po zimie, wieloletnią trwałość koła uzyskałem np. w rowerze crossowym (opona około 38 mm szerokości z tyłu) przy pomocy obręczy niskoprofilowej Rigida Chrina i szprych cieniowanych Sapim Laser (2.0-1.5-2.0) po obu stronach. Co się według Ciebie stanie (ale konkretnie, analizując krok po kroku), jeśli udostępnię to koło do użytku komuś, kto waży 100 kg? Czy uważasz, że wsiądzie i od razu przekroczy "nośność" koła? Szprychy równej grubości, czyli nieuchronne ich pękanie? A to, że obręcz jest elastyczna w pionie, a cieniowane szprychy będą utrzymywać naprężenie nawet przy znacznym odkształceniu pionowym koła, nie wpłynie na poprawę trwałości? Dołączam jeszcze jeden film:

Son of a Bach - Bourrée CharlesBerthoud - Billie Jean (by Michael Jackson). Arwyn: My Guardian Angel · Elan Catrin Parry

Ad.1. Pisałem o kołach tylnych, gdzie od kilkudziesięciu już lat mamy przerzutki zewnętrzne, więc jest asymetria. Ad. 2. Zdecydowana większość moich kolegów (i wiele koleżanek) waży ponad 70 kg. Mają jakieś tam rowery, jeżdżą na nich mniej lub więcej i czasem mają jakieś problemy z rowerem, które często ze mną konsultują i proszą o pomoc, ale pękanie szprych w tylnym kole jest naprawdę problemem marginalnym. Ad. 3. Nie twierdzę, że ten problem w ogóle nie występuje, ale jego przyczyny zwykle są inne niż tylko użycie równej grubości szprych po obu stronach. Ad. 4. Czy wszystkie szprychy mają jednakową wytrzymałość? Czy aby nie jest tak, że jednak zdecydowanie częściej pękają te tańsze, gorszej jakości? Koła za tysiące euro mają zwykle dużo mniej szprych niż typowe, dla zwykłych ludzi 36/32. To potęguje problemy, które w kołach o większej liczbie szprych się nie ujawniają i stawia dużo większe wymagania odnoście jakości szprych. Ad. 5. Tanie koła ze sklepu czy w tanich rowerach mają zwykle zbyt mały i nierówny naciąg, którego nigdy nie wypuściłby dobry fachowiec. W dodatku, jeśli problem jest tak poważny (Twoim zdaniem), a jego rozwiązanie tak proste jak użycie różnej grubości szprych DS/NDS, to dlaczego producenci masowo nie składają tylnych kół np. na prostych szprychach 2.3 DS/1.8 NDS? Przecież to wcale nie byłoby droższe.

Jaki procent wszystkich tylnych kół rowerowych (w zdecydowanej większości asymetrycznych) na planecie Ziemia jest zbudowanych na szprychach 2.0 po obu stronach? Jaki procent użytkowników tych kół waży więcej niż 70 kg? Ilu procent użytkowników dotyczy nagminny problem pękania szprych w tylnych kołach? A jeśli już te szprychy pękają, jaki procent stanowią szprychy ze stali nierdzewnej markowych producentów? Jaki procent stanowią pęknięte szprychy w kołach składanych przez fachowców, a nie automaty w chińskiej fabryce? U mnie era pękających szprych skończyła się wraz z erą Rometa Pasata, tak ze 35 lat temu. Odkąd sam składam na markowych szprychach (głównie cieniowanych) problem nie istnieje w ogóle. Nawet u znajomych czy w rodzinie, jak komuś pękają szprychy to zwykle w jakichś starociach z piastami ze stalowymi kołnierzami, albo szprychy zardzewiałe. Ewentualnie zwykłe ocynki w tanich kołach, które od początku były za słabo i nierówno naciągnięte. Albo jak ktoś waży ponad 100 kg. Nie twierdzę, że rozwiązanie z mieszaniem grubości szprych nie jest lepsze. Ale porządnie zbudowane tylne koło, na porządnych szprychach 2.0 to nie jest żadna zbrodnia i w przytłaczającej większości przypadków nie generuje żadnych problemów eksploatacyjnych prze lata.

Ale skoro pod lekkimi osobami niesymetryczne tylne koła na szprychach 2.0 (czy też cieniowanych) równej grubości działają latami i szprychy nie pękają, to zgodnie ze zwykłą logiką, odpowiedzią na zwiększone obciążenie w postaci większej masy kolarza może być po prostu zwiększenie wytrzymałości szprych (czyli zastosowanie szprych 2.3 mm). To taki zwykły overengineering, czyli trochę się szasta materiałem, aby osiągnąć duży zapas wytrzymałości, ale efekt jest osiągnięty. Jeśli dla kogoś problemem było pękanie szprych w tylnym kole i w ten prosty sposób można ten problem rozwiązać, to nic więcej nie potrzeba. Kogo to będzie obchodzić, że można to zrobić bardziej optymalnie z punktu widzenia kosztów czy ilości użytego surowca, jeśli efekt będzie wystarczająco dobry? Albo że inne rozwiązanie byłoby bardziej inteligentne i eleganckie z inżynierskiego punktu widzenia?

Od kilkunastu lat użytkuję budowane przez siebie koła. Mam tylko jedno tylne z różnej grubości szprychami, szosowe na obręczy Mavic Open Pro (DS 2.0-1.8-2.0, NDS 2.0-1.5-2.0). W użytkowaniu jest tak samo dobre jak koła na szprychach równej grubości, to znaczy ani w tym, ani w pozostałych nie pękła mi jeszcze żadna szprycha i praktycznie nie wymagają ingerencji (poza dosłownie okazjonalnym dotknięciem paru nypli o ułamek obrotu, ale to tak dla perfekcji). Być może w teorii jest lepsze, ale jak na razie tej różnicy nie zauważyłem. A nad zaplataniem koła to niektórzy potrafią się solidnie rozwodzić i nawet prace doktorskie pisać na setki stron. https://github.com/dashdotrobot/phd-thesis/releases/download/v1.0/Ford_BicycleWheelThesis_v1.0.pdf

No to jest nas już dwóch (przynajmniej w tym startowaniu na "retro 26" w zawodach).