marvelo

Zębatka szosowa TRUVATIV | 38 zębów | BCD - 130 mm | aluminiowa szara, 710845413926 • Cena • Opinie - Allegro Anodę zawsze można zeszlifować na połysk. Nie sądzę, by łańcuch o coś ocierał. Może o te tulejki śrubek mocujących (w zależności od konstrukcji i grubości), ale i tu pewnie lekki szlif pomoże.

Niczego nie zrozumiałeś.

Trudno zarzucić brak treningu ruchu podciągania kolarzowi jeżdżącemu jedną nogą od siedmiu lat, a prosta zmiana warunków (poprzez dołożenie tej przeciwwagi) i tak poprawiła jego efektywność. The amputee cyclist had performed single-leg cycling for 7 yr and thus was fully adapted to pull up to produce muscular leg flexion power to lift the leg and cycle efficiently. I co w związku z tym?

Justice (Live) · Bruce Cockburn Esther Ofarim - Morning of my life (live, 1971)

Każda praca mięśnia w ostatecznym rozrachunku wymaga zużycia tlenu. Jeśli mięsień mniej efektywny zabierze tlen mięśniowi bardziej efektywnemu, to finalnie tylko na tym stracimy. Wspomniane badanie z udziałem kolarza po amputacji jednej nogi pokazało, że poprzez dołożenie przeciwwagi na drugą korbę (odpowiadającej mniej więcej masie brakującej nogi) obowiązek podniesienia nogi został przerzucony z mięśni zginających na prostowniki, co w efekcie dało większą efektywność. Conclusion This case study offered a unique opportunity to test the deeply held cycling belief that “pulling up” would optimize pedaling technique and improve cycling efficiency. The amputee cyclist had performed single-leg cycling for 7 yr and thus was fully adapted to pull up to produce muscular leg flexion power to lift the leg and cycle efficiently. Remarkably, when the requirement for muscular leg flexion was reduced via the counterweight, the cyclist immediately benefited as the metabolic power required to move his limb decreased and gross efficiency increased. These results confirm previous findings where acute interventions that emphasized pulling up compromised cycling efficiency. Therefore, we believe that our findings provide the “final nail in the coffin” regarding the belief that pulling up facilitates efficient cycling.

Lepsze to niż jakieś durne shortsy. A tu odniesienie do jednego z badań, o których wspominał Dr Martin: A case study on a cyclist with a unilateral limb amputation showed that pulling up during cycling increased metabolic power and decreased efficiency. When a counterweight was used to reduce the need for pulling up, metabolic power decreased and efficiency increased. This study challenges the belief that pulling up improves cycling technique and efficiency. Metabolic power and efficiency for an amputee cyclist: implications for cycling technique | Journal of Applied Physiology | American Physiological Society A tu więcej prac tego autora: JIM MARTIN | Scholarly & creative works | The University of Utah

Polecam poniższą dyskusję (Dr Jim Martin) w całości, a w szczególności od 44:47:

Może zacznij biegać na czterech kończynach. Inne ssaki tak robią i wiele z nich jest szybszych od człowieka. Przecież będziesz mógł wtedy dodać dodatkowe waty z rąk, rozłożyć obciążenie na więcej grup mięśni (to są wielokrotnie powtarzane argumenty "zatrzaskowców") . To tylko kwestia wytrenowania, co? A może jednak nie? Natury nie oszukasz. Próbować można, ale i tak skutek jest marny.

Podczas biegu ciągnięcie nogi do góry ma za zadanie jedynie przygotować ją do następnego kroku, który dopiero stanowi fazę napędową. Samo ciągnięcie nie wnosi bezpośrednio nic do napędzania ciała. A Ty chcesz zmusić tą nogę do wykonywania aktywnej pracy z obciążeniem, co już nie jest naturalne, bo w biegu jedynym obciążeniem dla nogi może być tylko but (a i tu dba się o to, by był jak najlżejszy).

Półtora kilowata na platformach:

Nie. Ta zasadnicza przewaga to koła i możliwość toczenia się. Nawet hulajnoga bez siodełka wciąż jest efektywniejsza od poruszania się na nogach. Druga przewaga to manipulacja przełożeniem w przypadku napędu przenoszonego na koło. Trzecia to zmniejszone opory powietrza (zwłaszcza rower sportowy, z mocno pochyloną pozycją, a szczególnie rower poziomy). Natomiast sama impulsowość sposobu produkcji mocy jest naszą drugą naturą. Praktycznie każda forma ruchu (na lądzie i w wodzie), każda praca fizyczna (kopanie, rąbanie, używanie młotka, kilofa, dłuta, siekiery, tasaka, maczety, piły ręcznej, pompki ręcznej czy nożnej) opiera się na powtarzalnych impulsach. Każde narzędzie do uderzania wolimy wykorzystywać zgodnie z grawitacją. Kowal postawi kowadło na podłodze lub stole, a nie przykręci do sufitu. Ruch powrotny narzędzia wykorzystującego masę jest tylko przygotowaniem do kolejnego ciosu. Obecnie już chyba żaden poważny trener nie idzie tą drogą i nie naucza tych bzdur. Wręcz przeciwnie, próbuje się tego oduczać.

Pojedziemy. Na moim osiedlu mieszkał chłopak, który stracił jako dziecko nogę w wypadku samochodowym (wpadł pod autobus, amputacja nad kolanem). Widywałem go potem wielokrotnie, jak pedałował jedną nogą na zwykłym składaku, bez żadnych nosków czy zatrzasków. Z konieczności wszystko się da, ale to nie znaczy, że tak jest lepiej. Czy chodzenie na rękach jest możliwe? Jest. Ale czy jest sprawniejsze niż na nogach? W życiu.

Swobodne podnoszenie nogi a ciągnięcie pedału stopą (generując przy tym jakąś mierzalną siłę w kierunku obrotu) to jednak zasadnicza różnica. Podczas biegu przygotowanie nogi do kolejnego kroku jest nieuniknione i nie da się tego zrobić przy pomocy drugiej nogi. Na rowerze nie jest to konieczne, bo i tak noga znajdzie się na górze kosztem pracy drugiej nogi (z czego w dużym stopniu korzystamy, zwłaszcza przy małym obciążeniu). Możemy też poruszać się do przodu rozpędem, bez potrzeby przebierania nogami (co w biegu jest niemożliwe). Dlatego rower to tak doskonały wynalazek, oszczędzający mnóstwo energii (przy tej samej prędkości co na nogach) lub zwiększający znacznie prędkość przy tym samym wysiłku.

Nie trzeba jej obracać. Wystarczy, że usuniemy połączenie obu korb (czyli przypadek decoupled cranks) i widać wyraźnie, że pedałowanie jest mocno utrudnione, bo transport nogi do góry musi się odbywać wyłącznie kosztem pracy jej mięśni. Podczas biegu nie ma innego wyjścia, a i tak podnosimy jedynie masę nogi, bez dodatkowego obciążenia. Jednak rower to doskonały wynalazek, bo łącząc obie nogi klasyczną korbą, zwalniamy go z tego przykrego obowiązku. Każdy intuicyjnie wyczuje, że łatwiej jest, gdy nogi są sprzężone, niż gdy każda korba porusza się niezależnie. Oczywiście, że to pierwsze. Kadencja w biegu to ilość kroków (czyli dystansu pokonanego pomiędzy kontaktem jednej stopy z podłożem i drugiej) na minutę, a w kolarstwie kadencja to ilość pełnych obrotów korbą na minutę (czyli dwa impulsy). Podziel kadencję sprintera biegowego na pół i osiągniesz już całkiem realne wartości dla sprintu kolarskiego. W biegach długodystansowych kadencja też jest niższa - maratończyk amator biegnący w tempie 5 min/km będzie miał około 160-170 kroków na minutę, co podzielone na pół odpowiada przeciętnej kadencji jazdy na rowerze trenującego amatora. Jak widać, wzorce biegowe przenoszą się na rower. Tak jak w biegu, tak i na rowerze napędzamy się impulsowo i jest to najwydajniejszy sposób. To, że nie zawsze da się zastosować (np. bieg po śliskiej nawierzchni, skutkujący ograniczeniem mocy impulsów i rozciągnięcie ich w czasie, połączony z drobieniem kroków) to już inna kwestia. Tak samo na rowerze na śliskim podjeździe musimy czasem uciec się do tego mało efektywnego sposobu pedałowania, ale jest to wtedy takie zło konieczne.

I co, nikt takiej nie rozbierał? Nikt nie użytkował? Domyślam się, że patent nie był zbyt udany, bo jakoś się to nie przyjęło. Czy gęstość smaru może mieć wpływ na działanie takiego bębenka? Bez gęstego smaru ciężko to poskładać, bo rolki wypadają z koszyczka. Na odkręconym bębenku (mi się nie udało, gwint zapieczony) można złożyć na gęstym smarze i potem wypłukać zmywaczem, a na koniec zaaplikować rzadki olej. W ogóle bez demontażu bębenka z piasty jego składanie jest mocno utrudnione. Jak dla mnie ta konstrukcja to porażka.