230 odpowiedzi w tym temacie

[jokulus25]

jak już pozdrawiać to na szlaku

[szewczykluk]

Użytkownik jokulus25 dnia 04 luty 2012 - 16:24 napisał

jak już pozdrawiać to na szlaku

rownież jestem za;)
ps co do pomocy i znieczulicy faktycznie szkoda słów miałem wypadek drogowy - jadąc autem- poważny i jak się okazało Pan tirowiec na światłach spierniczył aby tylko nie być świadkiem - pomocy nie udzielił - a widział że jest źle...co do rowerowych spraw zawsze bym się zatrzymał te kilka minut mnie nie zbawi a na dętke jeszcze mnie stać by komuś podarować

[Adaasko]

Ciekawy temat...

zaczne od tego, że pozdrowienia na trasie to SUPER ZWYCZAJ - tak jak ktoś pisal - fajnie czuc sie w tej wspolnocie, ze nie jestesmy sami, ze mamy tą siłę ktorą widac np na masach krytycznych takze w codziennym oddawaniu sie pasji...

a jak to jest u mnie... hmm... jestem glownie "streetowcem" a wiec latam sobie po miescie murkach i skateparkach - miasto male... i z reguly kazdy kto przyjedzie np na wakacje jest... witany jak stary kolega... owszem, trafilo sie paru buraków, co to spojrzeli się z gory (rower mam nie będe kłamał - dosc dobry, wiec raczej nie chodzi o to ze wyglądam na "nie w temacie") a raczej ze nie wszystkich zajawka tak trzyma ze czerpią radosc z pojezdzenia z kims nowym...

mam też gorala - jezdze ubrany normalnie, jest to cięzszy full - ludzie na sciezkach z reguly rownie pozdrawiają - i tu z reguły prosta zasada - ci dla ktorych rower to coś wiecej - nie róbmy z siebie debili którzy jezdzacych poznają po kaskach, na moje oko (jezdze od zawsze) widac z daleka jak ktos traktuje rower, pozycja, sprzet, to jak jedzie, a często to i po minie! i tacy zakręceni - zdarzylo mi sie pare razy uslyszec a i zdarza mi się samemu - zawsze jest BARDZO MIŁO!

na szosie - rzadko wybieram sie poza miasto, a tam to juz w ogole panuje mocno u nas zamkniete srodowisko... no i niestety - często są w sobie zadufani strasznie - to napewno fajni ludzie, ale mają syndrom szlachecki - chociaz - nawet mimo calkiem nie pro ubioru (totalnie nie pro...) widywalem lekko uniesioną dłoń na co zawsze reaguje znacznie mocniej i pewniej - co by nie zamykali się na gorzej ubranych...



podpowiem jeszcze jedną ciekawą rzecz... oprocz bycia rowerzystą zapalonym - jestem takze milosnikiem motoryzacji a konkretnie klasycznych modeli BMW (tak tak, dla wiekszosci bede GNOJKIEM W STAREJ BEEMIE) jednak ja podejscie mam do tego całkiem inne - i bez zbędnego opisywania jak to sie przejawia - chlopaki w klasykach bawarskich często potrafią strzelic długimi widząć odpowiednio traktowany, modyfikowany i zadbany egzemplarz... i to jest DOKŁADNIE TAK SAMO MIŁE!

[Juraleona]

Ja macham na trasach bądź do znajomych w mieście, pozdrawianie na drodze w mieście imo rozprasza tylko mnie i innych
Aha, no i jak spotykam kogoś o 7 rano jak jadę do szkoły to też pozdrawiam ale zdziwienie na twarzy wtedy przeważa

[Lezza]

No ja muszę powiedzieć, że jeździłem 5 lat na swoim starym szosowym Kellysie ale nie jeździłem w ubraniach typowo rowerowych. Od czasu jak wyleciałem z szosy do lasu i kupiłem MTB jeżdżąc z kaskiem, nie było osoby którą mijałem i która mi również nie odwzajemniła tego, fajna sprawa.

[boango]

Mnie też bardzo podobają się takie pozdrowienia. Z tym zwyczajem spotykam się przede wszystkim w trakcie wypraw rowerowych. Chociaż ostatnio nie wyszło mi to na dobre- uśmiechnęłam się podczas zjazdu w górach do rowerzysty z naprzeciwka, nie popatrzyłam się pod koła i .. musiałam zmienić dętkę, bo wpadłam w dziurę

A jeśli chodzi o szosowców, to byłam bardzo zaskoczona postawą francuskich kolarzy.: witali się z nami na trasie, rozmawiali, krzyczeli : "Pologne", dopingowali. Pewnego dnia czekał nas długi i stromy podjazd. Jechaliśmy przez pustynne obszary z sakwami. Było bardzo gorąco. Akurat przejeżdżała tamtędy francuska ekipa. Jeden z kolarzy złapał mnie za plecy i podciągnął na samą górę wyprzedzając jeszcze resztę swoich kolegów. Jeszcze nigdy tak szybko pod górę nie wjeżdżałam:)

[pilon]

Pozdrowienia spotykam często, sam często pozdrawiam i często jest to odwzajemniane, acz oceniając po stroju i rowerze - częściej "odpozdrawiają" bardziej świadomi bikerzy. W tym roku, we wrześniu, było mi dane z wypchanym, 120 litrowym plecakiem, skrobać się po górkach między Międzyborzem, Rybinem a Kobylą Górą. Niby nic, niby szosa, ale rowerek mtb, do tego była sakramencka ulewa, w pachwinach chlupało od deszczu, plecak przemókł, ciuchy nasiąkły, więc cały szpej ważył spokojnie 30-40 kg. Na szczycie górki, przed deszczem krył się pod jakimś dębem peleton szosowców, może 15 osób, młodziki, obok auto techniczne, najwyraźniej jakiś klub z Kalisza ostro ćwiczył. Patrzyli na mnie dobre parę minut, jak ich mijałem i się już wspiąłem na szczyt górki, dostałem brawa i zostałem pozytywnie ogwizdany. Uczucie super i naprawdę niezapomniane To taka anegdotka o milszych pozdrowieniach

[Lezza]

Njalepszym pozdrowieniem jakie miałem, była parka jadąca na poziomym rowerze z flagą niemiecka, było to w czerwcu 2011 na małej drodze asfaltowej. Mieszkam od granicy jakieś 200km także nie trudno im chyba podjeżdżać do mojego miasta .
Natomiast, będąc w górach w Szkocji, na szlakach to po prostu człowiek miał wrażenie, że zaraz Cię jakaś szkotka wyściska tak wszyscy tam reagując na mijających się ludzi w Polskich górach tego nie zauważyłem.

Użytkownik Lezza edytował ten post 06 luty 2012 - 23:19

[pilon]

Mnie kiedyś w naszych górach tak wyściskała Czeszka, że aż mi żebra popękały

[Lezza]

Ale młoda? bo ta Szkotka nie była za mloda, a urodą Szkotki nie grzeszą ;P

[pilon]

Młoda młoda... mnie żebra, a sobie nogi... dosłownie, w szpitalu się te pieszczoty skończyły... wjechała we mnie na nartach